رزسفید

دوباره شب شد و با من

                          حدیث بیداری

گذشته بودشب ازنیمه

                          من زهشیاری

طنین گام من آن شب

                        به کوچه ات پیچید

وپلک های تو

            - این حاجبان سِحرِ مبین-

چوپرده های سپید

-         آفتاب را

-         پوشاند

 

 

شب ازطراوت گیسوی تو نوازش یافت

به وجد آمدم از آن طراوت وخواندم:

 

« به چشمهای سیاهت که راحت جا نند

« به آن دوجام بلور

-         آن شراب بی ما نند

«به  آن دو اختر روشن

-         دو آفتاب پر ازمهر –

« به آن دو مایه امید

« به آن دو شعرشررخیز

-         آن دومروارید

« مرا زخویش مران،

-         با خود آشنائی ده

« بیا

« بیا وباز مرا قدرت خدائی ده

             

نوشته شده در دوشنبه 28 آذر‌ماه سال 1384ساعت 00:39 توسط امید نظرات 6 |